Cinco anos despois

O 20 de marzo do 2003 invadiuse Iraq. Cinco anos despois dous dos artífices e máximos defensores da citada invasión seguen a defender a súa decisión.

Bush di que “Expulsar del poder a Sadam Husein ha sido la decisión correcta”.

Aznar, nembargantes vai máis alá e di cun descaro e unha desfachatez digna dun enfermo: “volvería a actuar de igual modo”, e afirma que a situación en Iraq sen ser idílica “muy buena”.

Está claro que a estes imitadores de superheroes que quixeron liberar ao mundo do eixo do mal non lles importan os milleiros de persoas que quedaron mutiladas ou que morreron por mor do seu afán imperialista. A estas alturas ninguén é capaz de calcular con exactitudes os falecidos; por unha banda parece ser que os soldados mortos durante a 2ª Guerra do Golfo son máis de catro mil -4297 exactamente segundo o reconto oficial-, pero contar as baixas civís é máis complicado e neso as cifras son variadas pero sempre aterradores: un estudio realizado pola OMS e o propio goberno iraquí revela que ata xuño do 2006 morreran máis de 150.000 persoas; outros estudios chegan a dar unha cifra superior aos 650.000 ou incluso máis.

Pero nin a Aznar nin a Bush, cinco anos despois, lles interesa e moito menos lles preocupa o sufrimento, a morte, a destrucción e o resto das consecuencias ocasionadas por unhas mentes enfermas que se atreven a xogar coa vida dos demais como se xogasen ao Risk. E o peor é que lonxe de amosar algún sentimento de culpabilidade e de asumir o seu grave erro, continúan defendendo a invasión e dicindo que volverían a facer o mesmo.

O tempo pasa, pero os individuos non cambian!!.