Eu non son racista, pero …!!

As últimas semanas vimos como xurdiron protestas veciñais en barrios das cidades de A Coruña, Pontevedra e Poio polo realoxo de familias xitanas. Estes veciños que se decidiron a saír á rúa protestan e maniféstanse porque non queren convivir con estas familias de outra raza; e a escusa que poñen é que non é porque sexan xitanos, senón porque non queren convivir con traficantes de droga.

O que máis me sorprende da actitude destes veciños son os “clichés” nos que se moven, que por desgracia son os mesmos que aplica e emprega o resto da sociedade. XITANO=DROGRA. Pero o peor é que cando falamos de racismo o habitual é dicir que non somos racistas, que respectamos a todo o mundo, pero non somos capaces de tratar a persoas de igual xeito a persoas doutras razas ou doutra cor. Claro, pero para todo hai excepcións porque se estes xitanos fosen as irmáns Encarni ou Toñi Salazar (Azúcar Moreno), os futbolistas José Antonio Reyes (Atlético de Madrid) ou Jesús Navas (Sevilla), o bailarín Joaquín Cortés, ou calquera outro famoso as manifestacións veciñais serían para recibilos e pedirlle autógrafos.

Como podemos ser tan hipócritas?. Agora mesmo acabo de ver a unha destas veciñas nun programa de televisión dicindo que ela non é racista … que ata ten amigos “negritos”. Cando vamos a aprender a respectar aos demais?. Calquera persoa ten dereito a vivir dignamente e de ter a posibilidade de integrarse na sociedade, sexa da raza que sexa, porque non todos os xitanos son malos ao igual que non todos os paios son bos.

Entre as persoas “normais” –definición empregada habitualmente polos “nonsonracistaspero”- tamén hai persoas que trafican con droga, pero estes non son marxinados polo seu entorno porque habitan en pazos e conducen Audi´s e teñen restaurantes e negocios prósperos que empregan para branquear os millóns de euros que gañan a costa das vidas de milleiros de persoas e da destrucción de centos de familias. Pero contra estes narcotraficantes que todos e todas coñecemos e cos que nos cruzamos pola rúa non nos atrevemos a manifestarnos e moito menos a insultalos. Lembro o exemplo daquel “narco” famoso dos anos noventa que ata foi presidente do equipo de fútbol do seu pobo e que logrou ascender ata Segunda División B a base de talonario, e os seus veciños e veciñas facíanlle homenaxes e coreaban o seu nome; pero, por desgracia este non é o único exemplo.

En definitiva, que preferimos vivir cun narcotraficante poderoso e recoñecido que cun xitano, pero non, non somos racistas, pero …