DdC. Outra campaña

Outra campaña, outra muesca máis paara o revolver. Nesta ocasión trátase dunhas eleccións europeas, unhas eleccións que pasan bastante desapercibidas para os cidadáns. E iso nótase na afluencia aos mítines, pero é normal se temos en conta que  fai tres meses estábamos facendo outra campaña –a das Autonómicas-, e fai un ano estábamos nas Xerais. En definitiva, que en pouco máis dun ano tivemos tres procesos electorais, e claro todo acaba cansando, e se nos cansamos nós, que vivimos desto, imaxínome o aburridos que deben de estar os  quecidadáns.

Aínda que non toca agora, e deixareino para outro día, creo que deberíamos de plantexarnos os procesos electorais, e analizar en profundidade a súa celebración e a conveniencia de que coincidan na mesma data distintos procesos.

Esta campaña tan pouco animosa e interesante, polo de agora, estanos a trasladar novamente por Galicia, e desde o xoves que arrancou a campaña en Santiago, estivemos xa en Ribeira, O Carballiño e Lugo. Pero, é o de sempre, máis ou menos; nesta ocasión volvemos ao equipo xeral de actos que compoñen Eva, Víctor e eu; e os tres vamos de acto en acto, facendo o de costume, e en ocasións xa chegamos a facelo cunha rutina que é preocupante. O equipo compóñeno, tamén, os Albertos, que son os responsables da montaxe. En definitiva, o de sempre!!.

Quero destacar durante estes poucos días de campaña, o descubrimento dun gran orador, dun bo mitinero. Unha persoa á que nunca escoltara, pero co que quedei gratamente sorprendido, e ademais é un galego de Cee. O ministro Fran Caaamaño estivo no mitin de Ribeira e no de O Carballiño, e tivo intervencións brillantes.

Escribo estas liñas en Lugo, mentres intervén a Vicepresidenta De la Vega, mentres fala de traxes e de leccións, …, de crise, e de corrupción, de 65 horas. Amigos e amigas, un mitin máis. Non vos vou a cansar.

A.M.

Boa viaxe María Amelia

Onte entereime dunha mala nova. Pola mañá chamáronme para dicirme que morrera María Amelia. Uffff!!. A sensación cando mo dixeron foi de tristeza, de profunda tristeza. Cando morre alguén, sempre é un momento triste, pero moito máis cando a persoa que nos deixa é alguén coñecido, e ademais María Amelia é –e digo é- desas persoas que se fan querer, e das que é difícil que un se poida esquecer.

Lembro cando descubrín o seu blog, e cando empecei a introducirme no seu mundo, nas súas anécdotas, na súa vida. Que bos momentos teño pasado!!. Pero lembro especialmente a primeira vez que falei con ela, foi por teléfono, e eu pensaba que estaba vivindo algo irreal, porque aquela señora de 95 anos estábame falando da banda ancha, de internet, … ; pero sobre todo chamoume a atención a ilusión coa que falaba, alguén que descubrira unha actividade, unha ocupación extra ao remate da súa vida.

“Mis nietiños”, así nos chamaba María Amelia a todos e a todas os que a seguíamos na rede, conseguimos que o seu blog pasara a ser en pouco tempo un santuario na rede, e demostrou que internet non ten idade.

Eu tampouco quero estenderme moito, só quero darlle as grazas a Daniel por compartir a súa avoa con todos nós, a Chelis por acercarme a ela, e por permitirme compartir con ela e con María Amelia un dos días máis felices no meu traballo. Pero, sobre todo, quero darche as grazas a ti. Grazas por coñecerche, por compartir a túa vida con nós, por ser como eras, por xerarnos ilusión, por facernos rir, por facernos chorar, …, moitas grazas avoa; porque sempre serás a nosa avoa bloguera.

Estés onde estés, coida de todos nós.

D.E.P.

No cabe duda. Esta es mi casa
aquí sucedo, aquí
me engaño inmensamente.
Esta es mi casa detenida en el tiempo.

A.M.

Grazas, grazas, grazas!!!

En menos dunha semana escribo dous post sobre o Barça, e é a primeira vez que o fago. Teño que confesarvos que ao inicio da tempada non tiña demasiada confianza nos éxitos deste equipo, especialmente porque a excepción de Alves, o resto das fichaxes non prometían moito; e Guardiola, como entrenador non me entusiasmaba, sobretodo porque a súa traxectoria ao fronte dos banquillos era escasa, case nula.

Pero, afortunadamente, teño que dicir que estaba equivocado; sobre todo con Guardiola, o cal demostrou durante esta tempada que a experiencia é importante, pero non o é todo, ás veces o que importa é as gañas, a ilusión, o querer, a convivenci, o grupo, o equipo, …, e Pep supo xerar todo iso nun equipo que na tempada anterior carecía de todo.

Este Barça fíxonos desfrutar a todos e a todas, non só aos barcelonistas -ou cataláns-, a calquera persoa que lle guste o fútbol, sexa do equipo que sexa, seguro que lle encantou ver xogar ao equipo de Guardiola. Eu, como dicía, escribo dous post nun intervalo de cinco días, e ao mellor non volvo a escribir máis nesta tempada, pero o que non cabe dúbida é que este Barça foi o mellor equipo, pode ser que non gañemos nada, ou pode ser que o gañemos todo; pero ninguén poñerá en dúbida a clase de Xavi e Iniesta ou Messi, o pundonor e a forza de Puyol ou Piqué, a entrega de Alves ou Eto’o, o talento de Henry, en definitiva o estilo, a loita e o bo xogo do FCBarcelona.

Nós, por sorte, aínda podemos seguir soñando coa Liga, a Copa do Rey e a Champions; outros, por desgracia, só poden ter envexa e buscar escusas para as nosas victorias.

Grazas, grazas, grazas.

CCAMA

Escola de Formación

O Partido Socialista cumple 130 anos, e coincidiredes conmigo en que son moitos anos, moita historia, moitos compañeiros e compañeiras, moita vida. Pero o bo, é que o Partido Socialista segue con forzas e con ilusión para seguir traballando e defendendo os seus ideais. Eu non sei se cando o galego Pablo Iglesias fundou este partido, pensou que ía a chegar tan lonxe, pero aí está sobrevivindo ás persoas, porque nós marcharemos pero o PSOE seguirá aí.

O pasado sábado estivemos homenaxeando a Pablo Iglesias en Ferrol, e neste acto Pachi, o Secretario Xeral, falou da creación da escola de formación do PSdeG –xa a anunciara tamén no Congreso-, e anunciou o nome: Francisco Fernández García. Pachi explicou que este compañeiro ferrolán foi o primeiro concelleiro que tivo o PSOE en Galicia, e que promoveu e defendeu xunto con outros compañeiros o socialismo na cidade departamental.

Sen dúbida é unha boa nova, porque a formación é algo necesario e moi importante para o bo funcionamento do Partido, ir creando e formando aos cargos públicos, e aos cargos orgánicos fai posible que o futuro sexa máis claro, e con máis posibilidades. Un dos erros cometidos polo PSdeG nos últimos anos foi deixar de lado a formación, a pesares de que os militantes e cargos do Partido a solicitaban constantemente; tamén é certo que nos últimos tempos, da man de José Manuel Lage se organizaron varios cursos e actividades formativas, pero sen dúbida, o ideal e o necesario é a creación dun centro de formación permanente, precisamente o que Pachi anunciou o sábado en Ferrol.

A.M.

2-6

Creo que sobran os comentarios. E sobre todo se vístedes o partido.

A.M.