Archive for noviembre, 2007

Monseñor o fariseo

Blázquez e Rouco

A Igrexa Católica española xa iniciou a campaña electoral, e o único ao que podo achacar as palabras de Ricardo Blázquez nas que presuntamente pedía perdón pola participación da igrexa na Guerra Civil.

“Deseamos pedir el perdón de Dios para todos los que se vieron implicados en acciones que el Evangelio reprueba, estuvieran en un lado u otro lado de los frentes trazados por la guerra”. Estas palabras de Blázquez -entre outras- representan para a maioría dos medios de comunicación unha gran nova porque a Igrexa pide perdón. E, como vos dicía, considero que Blázquez é un fariseo, un actor que está interpretando un papel nun momento determinado porque tanto a el como á Igrexa que representa lle interesa, pero a realidade é que ata o de agora nin Rouco, nin Cañizares, nin o Papa lle pediron perdón ata o de agora ás víctimas da “santa cruzada” franquista aos cales sempre mantiveron no seu esquecemento; nembargantes aos do outro lado, aos seus, si os lembran e premian coa beatificación –498 recentemente-. Como di o refrán: unha cousa é predicar –monseñor- e outra dar trigo, e Blázquez trigo ata o de agora non foi capaz de darlle ningún aos do outro bando, a aqueles que fusilaron nos cemiterios e mataron ás portas das igrexas.

A Conferencia Epìscopal, co seu presidente á cabeza, está xa inmersa nunha campaña electoral da que é parte importante e interesada desde fai xa moito tempo, e ao igual que o PP os bispos españois tamén fan a súa Conferencia Política, as cales coinciden case nos días; e mentres Rajoy fai anuncios de fume –coa baixada de impostos-, Blázquez, que non vai ser menos, xoga tamén o seu papel de telepredicador.

¡¡Deus nos colla confesados!!

Anuncios

noviembre 20, 2007 at 8:10 pm 1 comentario

Mª Amelia: noraboa e moitas grazas

O 26 de decembro do pasado ano dando un paseo polo Chuza descubrin unha nova na que falaban dunha señora de Muxía que acababa de cumprir 95 anos e o seu neto lle regalara un blog, a miña curiosidade ante unha nova tan extrana levoume a visitar este espazo na rede, e quedei tan sorprendido e tan namorado das historias de Mª Amelia que non dubidei en poñer un post no meu blog –creo que fun dos primeiros-. Pero o efecto “amis95” empezou a correr como a polvora por este incrible mundo da rede, e aos poucos días a avoa de Muxía xa formaba parte dos xornais de toda España, dos informativos e outros programas da televisión, e concedía entrevistas nas radios; un fenómeno que nos indica a forza que ten internet, e como unha nova anecdótica e singular pode convertirse nun fenómeno a nivel mundial.Ademais de en España, tamén en Italia, Alemaña, Reino Unido, Holanda, Bélxica, Rusia, Croacia, …; ou en países x amáis alonxados como Argentina, Brasil, Estados Unidos, Chile, India, Australia ou Xapón se fixeron eco da avoa blogueira. Polo que o seu blog e a súa autora pasaron a ser coñecidos nos cinco continentes e a recibir unha media de máis de 2000 visitas diarias.

Mª Amelia sempre se amosou sorprendida con todo este éxito mediático, e desde a súa sabiduría e experiencia reclamou incesantemente o necesario e útil que é internet, e anima aos pais a “compren el Internet para los niños”, e anima aos maiores a que “lo compren y les digan a sus hijos o sus nietos que les enseñen”. Non cabe dúbida de que a avoa cibernáutica, como a chaman os seus netos da rede, este ano foi moi especial, e cambioulle bastante a vida, tal e como ela afirma: “Internet fue lo que mejor me pudo pasar, porque yo necesitaba amigos para pasar el rato y ahora estoy muy acompañada, muy respaldada. Son tantos los que me escriben… ¡Estoy contentísima!. Me siento muy querida.”

Pero o colofón a todo este ano remata –polo de agora- co galardón nos premios BOBs ao mellor blog en castelán. Un premio que é merecido pola frescura que Mª Amelia lle aportou á rede, e porque coas súas historias e as súas reflexións a moitos nos enganchou e nos fixo ver que internet non ten idade, e moito menos límite. Nos demostrou que con ganas, interese e dedicación unha persoa, teña a idade que teña, pode ser tremendamente útil e necesario para moitas persoas.

Tamén existen internautas que critican que se lle concedese este premio a Mª Amelia, e os seus motivos terán e son enormemente respectables, pero a rede e os blogs afortunadamente non é un recuncho exclusivo para profesionais das novas tecnoloxías, e a revolución e o que significou Mª Amelia ben merece este premio e outros que de seguro lle chegarán.

Mª Amelia, só dicirche unha cousa, felicidades e moitas grazas polos bos momentos que me fixeches pasar lendo o teu blog, e polos que de seguro vou a seguir pasando.

noviembre 16, 2007 at 3:16 pm 2 comentarios

Sardá é un “crack”


O pasado sábado estivo invitado no programa La Noria de Telecinco Xavier Sardá, e volver a ver a este “showman” televisivo foi un pracer, foi lembrar aqueles momentos entrañables nos que trasnochaba diante da tele vendo Crónicas Marcianas.

Sardá foi e é –para min- o mellor expoñente do “late night” en España, moitos foron os que intentaron competir con el por restarlle audiencia, e moitos tamén os que intentaron superalo ou igualo unha vez que decidiu abandonar as noites –despois de oito anos-; pero ningún deles o conseguiu, porque Sardá combinaba no seu programa, ademais do seu inxenio, espontaneidade e humor; cun xenial equipo de colaboradores (Boris Izaguirre, Manel Fuentes, Paz Padilla, Carlos Latre, Deltell, o señor Galindo, Mariano Mariano, etc.); e, cun guión apto só para a medianoite.

Pois, como vos dicia, o sábado estivo de convidado nunha entrevista que lle fixo Jordi González, e na que sinxelamente estivo xenial. Analizou e comentou o incidente entre o Rey Juan Carlos I e Hugo Chávez, fixo valoracións de Rajoy ou Zapatero, amosou a súa simpatía por Acebes, pediu un trato humanitario para Jiménez Losantos, etc. En definitiva, unha entrevista do máis entretida e do máis divertida, por eso, para min Sardá segue a ser o número un.

Aquí vos deixo a entrevista a Sardá dividida en seis vídeos, grazas ao traballo de Azuuki.

Vídeo 1
Vídeo 2
Vídeo 3
Vídeo 4
Vídeo 5
Vídeo 6





noviembre 12, 2007 at 7:02 pm 1 comentario

No nos falles


Na noite electoral do 14 de marzo do 2004 un mozo díxolle a Zapatero: “No nos falles”. E transcorridos case catro anos tocar facer balance; as Juventudes Socialistas lanza un novo vídeo no que varios mozos e mozas falan dalgunhas das promesas de ZP que cumpriu durante esta lexislatura.

Por certo, a canción do vídeo é do grupo Tequila e foi versionada por Los Secretos e titúlase: “Que el tiempo no te cambie”.

noviembre 11, 2007 at 2:21 am Deja un comentario

¡¡Por que no te callas!!


¡¡Zapatero defendendo a Aznar!!. Alguén podía pensar que iso ía a acontecer?. ¡¡Eu creo que non!!. Ao igual que ninguén podía imaxinarse a “saída” do “Rey” mandando calar a Chávez.

Como dicía Zapatero mentres defendía a Aznar: “el ex presidente fue elegido por los españoles, y exijo respeto, …”; e precisamente eso é certo, Aznar foi votado en dúas ocasións, e polo tanto democraticamente. Pero os membros do PP non son capaces de respectar a Zapatero como presidente, a pesares de que tamén foi elixido polos mesmos votantes que con anterioridade apoiaron a Aznar.

O “Rey” mandou calar a Hugo Chávez, e tiña razón, pero quen manda calar a Zaplana, Acebes, Rajoy ou ao propio Aznar cando dun xeito tremendamente irrespectuoso insultan, ofenden e inxurian ao xefe do goberno español.

José María Aznar, despois da defensa, chamou a Zapatero –e ao “Rey”- para darlle as grazas polo seu apoio, pero o Partido Popular, dentro do respecto que o caracteriza, dixo que o Goberno español mantivo unha “actitud pusilánime”.

Non sería oportuno que alguén agora lle dixese aos populares: “¡¡Por que no te callas!!”.

Relacionadas:

Escolar
La Huella Digital

noviembre 11, 2007 at 1:48 am 2 comentarios

Paula e Nerea en Radio Boiro

Paula e Nerea

Escoita aquí o programa de Radio Boiro

Os que seguides habitualmente este blog sabedes que me gusta presumir de fillas. E, novamente, quero compartir con vós as afeccións de Paula e Nerea.

En Radio Boiro, o seu director Xose Triñanes, dirixe e presenta un programa chamado “La Hora Meteora” na que participan rapaces da localidade, e Paula durante os últimos meses participa de xeito habitual. Pero Nerea, cada vez que a súa irmá ía á radio ela tamén se presentaba voluntaria, aínda que nunca deixamos que fose.

A miña filla pequena, como fan todos os nenos e nenas, intenta sempre copiar e imitar á súa irmá maior, e unha das cualidades de Nerea é a súa insistencia e perseverancia; e a base de insisitir e ofrecérselle a Xose en reiteradas ocasións logrou participar na tertulia infantil de Radio Boiro, e a verdade, direivos -sen nengunha obxectividade, desde logo- que estivo bastante ben.

Aquí vos deixo a súa participación, a de Paula e a de Álvaro -outro participante na tertulia- no programa da pasada semana.

noviembre 8, 2007 at 3:45 am 1 comentario

Unha agresión televisada

Fai varios días que non accedo ao blog, porque xunto coa familia tomeime uns días de vacacións nos que estiven intentando desconectar de case todo. Pero a gran sorpresa foi o pasado mércores cando chegamos ao hotel no que estivemos de vacacións e vendo o canal internacional da TVE (o único ao que tiñamos acceso) unha das novas da cabeceira era a brutal agresión sufrida por un rapaz de Boiro.Observar desde a distancia acontecementos negativos do lugar onde vives non é doado, máis cando días despois ves como a nova é recollida por tódolos medios de comunicación do teu país aos que tes acceso, e máis cando se trata dunha nova deste tipo, que resulta xa por si mesma vomitiva pola violencia da malleira entre nenos de catorce e quince anos, pero moito máis porque un desgraciado se atreveu a gravala en vídeo co seu móbil e a defundila despois pola rede; sen esquecernos que durante o ataque animal había varios “voyeurs” que animaban e aplaudían.

As imaxes difundidas polos medios de comunicación, así coma o posterior desembarco e toma de Escarabote só demostran outra cousa que o carroñerismo informativo que existe neste país, onde a información que prima e que interesa é aquela na que se amosan os instintos máis baixos dos individuos, e nas que a sangue, a violencia, a crueldade ou o salvaxismo protagonizan as historias. Non é agradable, desde logo, que o teu pobo sexa o protagonista dunha nova como esta, aínda que Boiro acostuma a ser portada informativa por desaparicións de nenos, accidentes, frikies –coma Tonecho o enterrador-, contrabandistas e drogadictos, ou ladróns de berberechos; pero aos que son de fóra e non coñecen aos boirenses explicarlle que os estes son casos aillados, malos exemplos da forma de ser dos que nacemos e vivimos en Boiro, xa que a inmensa maioría somos persoas normais que traballamos, temos hipotecas, desfrutamos coa familia, tomamos unha cervexa, …

Este incidente en Boiro xa é historia para a maioría dos medios informativos, porque durante estes días xa atoparon carnaza noutra esquina do país da que facerse eco, pero detrás desta presa informativa queda algo que vai a durar moito tempo, algo ao que a ninguén lle interesou demasiado: as familias dos protagonistas desta espantosa historia, tanto a do agresor como a do agredido. Estas familias que, seguramente, atravesaron durante estes días un momentos dos máis duros das súas vidas quedarán marcadas para sempre por esta historia, e sobre todo cando vives nun pobo pequeno no que todo o mundo se coñece. Pero as televisións apagaron as cámaras e os focos e marcháronse.

noviembre 6, 2007 at 9:22 pm 3 comentarios

Entradas recientes


O máis ollado

Calendario

noviembre 2007
L M X J V S D
« Oct   Dic »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

O meu Twitter

Estadísticas

Geo Visitors Map

De onde veñen?

Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons.