Posts filed under ‘Medios de Comunicación’

Campaña Electoral 2.0

blas_anosaterra.jpg

Días atrás propuxéronme colaborar de cando en vez cun artigo de opinión na edición dixital do diario A Nosa Terra, e a verdade é que non puiden dicir que non por varias razóns: por unha banda pola historia que posúe este xornal centenario no noso País, por outra porque iniciaban unha nova etapa na súa edición dixital, e por outra porque o director é Xurxo Salgado, un profesional e unha boa persoa coa que teño compartido bos momentos durante as duras e longas campañas electorais.

Esta é a miña primeira aportación, e espero que forme parte dunha longa serie de artigos.

Facebook, MySpace, YouTube, Second Live, Blog, … eran termos que ata non fai moito pasaban desapercibidas, ou simplemente non existían nas campañas electorais. Agora, nembargantes, a popularidade e a importancia da rede, especialmente entre os máis mozos, fai que os partidos políticos enfoquen unha parte importante da súa estratexia electoral cara internet para intentar pescar o maior número de votos posibles.

Esta campaña electoral que temos aí á porta preséntase moi interesante e sobre todo novidosa, xa que os comités electorais e os responsables de novas tecnoloxías dos partidos políticos están centrados na carreira dixital por conseguir ser os primeiros en acadar a meta da innovación. Agora non se entende un candidato sen unha web ou un blog, ou un partido sen un espazo no que colgar os seus vídeos de campaña, ou sen un foro no que os internautas poidan facer preguntas ou suxerencias, … ; e todo isto está moi ben, eu coincido en que os líderes políticos deben de ter presenza na rede, pero discrepo fundamentalmente nunha cousa, que esta avalancha internaútica debería de ser continua, e non só durante as campañas electorais. Se facemos un repasiño breve e real do uso da rede por parte dos políticos comprobamos que son moi poucos os que empregan esta ferramenta de xeito habitual. Pero, durante as campañas, como dicía ao principio, non hai candidato e candidata que non teña o seu blog, o cal desgraciadamente queda abandonado unha vez rematada a contenda electoral, por iso, ás veces os blogues electorais lémbranme a esas mascotas que regalamos polo nadal e que ao chegar ao verán deixamos tirados nunha estrada.

A verdadeira campaña electoral non dura quince días, nin tres meses dura toda unha lexislatura, por iso sería positivo que non mirásemos a rede como un filón propagandístico temporal e conseguísemos cambiar o “chip” e todos estes medios que despregamos en campaña conseguísemos que permaneceran despois do día D.

Anuncios

diciembre 26, 2007 at 10:49 pm 1 comentario

Sardá é un “crack”


O pasado sábado estivo invitado no programa La Noria de Telecinco Xavier Sardá, e volver a ver a este “showman” televisivo foi un pracer, foi lembrar aqueles momentos entrañables nos que trasnochaba diante da tele vendo Crónicas Marcianas.

Sardá foi e é –para min- o mellor expoñente do “late night” en España, moitos foron os que intentaron competir con el por restarlle audiencia, e moitos tamén os que intentaron superalo ou igualo unha vez que decidiu abandonar as noites –despois de oito anos-; pero ningún deles o conseguiu, porque Sardá combinaba no seu programa, ademais do seu inxenio, espontaneidade e humor; cun xenial equipo de colaboradores (Boris Izaguirre, Manel Fuentes, Paz Padilla, Carlos Latre, Deltell, o señor Galindo, Mariano Mariano, etc.); e, cun guión apto só para a medianoite.

Pois, como vos dicia, o sábado estivo de convidado nunha entrevista que lle fixo Jordi González, e na que sinxelamente estivo xenial. Analizou e comentou o incidente entre o Rey Juan Carlos I e Hugo Chávez, fixo valoracións de Rajoy ou Zapatero, amosou a súa simpatía por Acebes, pediu un trato humanitario para Jiménez Losantos, etc. En definitiva, unha entrevista do máis entretida e do máis divertida, por eso, para min Sardá segue a ser o número un.

Aquí vos deixo a entrevista a Sardá dividida en seis vídeos, grazas ao traballo de Azuuki.

Vídeo 1
Vídeo 2
Vídeo 3
Vídeo 4
Vídeo 5
Vídeo 6





noviembre 12, 2007 at 7:02 pm 1 comentario

Unha agresión televisada

Fai varios días que non accedo ao blog, porque xunto coa familia tomeime uns días de vacacións nos que estiven intentando desconectar de case todo. Pero a gran sorpresa foi o pasado mércores cando chegamos ao hotel no que estivemos de vacacións e vendo o canal internacional da TVE (o único ao que tiñamos acceso) unha das novas da cabeceira era a brutal agresión sufrida por un rapaz de Boiro.Observar desde a distancia acontecementos negativos do lugar onde vives non é doado, máis cando días despois ves como a nova é recollida por tódolos medios de comunicación do teu país aos que tes acceso, e máis cando se trata dunha nova deste tipo, que resulta xa por si mesma vomitiva pola violencia da malleira entre nenos de catorce e quince anos, pero moito máis porque un desgraciado se atreveu a gravala en vídeo co seu móbil e a defundila despois pola rede; sen esquecernos que durante o ataque animal había varios “voyeurs” que animaban e aplaudían.

As imaxes difundidas polos medios de comunicación, así coma o posterior desembarco e toma de Escarabote só demostran outra cousa que o carroñerismo informativo que existe neste país, onde a información que prima e que interesa é aquela na que se amosan os instintos máis baixos dos individuos, e nas que a sangue, a violencia, a crueldade ou o salvaxismo protagonizan as historias. Non é agradable, desde logo, que o teu pobo sexa o protagonista dunha nova como esta, aínda que Boiro acostuma a ser portada informativa por desaparicións de nenos, accidentes, frikies –coma Tonecho o enterrador-, contrabandistas e drogadictos, ou ladróns de berberechos; pero aos que son de fóra e non coñecen aos boirenses explicarlle que os estes son casos aillados, malos exemplos da forma de ser dos que nacemos e vivimos en Boiro, xa que a inmensa maioría somos persoas normais que traballamos, temos hipotecas, desfrutamos coa familia, tomamos unha cervexa, …

Este incidente en Boiro xa é historia para a maioría dos medios informativos, porque durante estes días xa atoparon carnaza noutra esquina do país da que facerse eco, pero detrás desta presa informativa queda algo que vai a durar moito tempo, algo ao que a ninguén lle interesou demasiado: as familias dos protagonistas desta espantosa historia, tanto a do agresor como a do agredido. Estas familias que, seguramente, atravesaron durante estes días un momentos dos máis duros das súas vidas quedarán marcadas para sempre por esta historia, e sobre todo cando vives nun pobo pequeno no que todo o mundo se coñece. Pero as televisións apagaron as cámaras e os focos e marcháronse.

noviembre 6, 2007 at 9:22 pm 3 comentarios

A campaña “Me dijo mi primo …”


Rajoy ten que estar contento, porque leva uns días que só se fala del. Bueno!!, del e da súa familia.

Xornalistas, políticos, científicos, un premio Nóbel, ecoloxistas, …, moitos son os que saíron a felicitalo pola súa concepción do medio ambiente e do cambio climático; e por unha vez don Mariano, ese que aspira a ser presidente dos españois, conseguiu poñelos a todos de acordo: Meteu a pata ata o fondo, e demostrou unha ignorancia supina sobre o medio ambiente.

Na área de Comunicación do PSdeG-PSOE empregando o inxenio elaboraronse unhas cuñas de radio nas que ironizaban co xa famoso primo de Rajoy e o problema do cambio climático. Estas cuñas que foron emitidas en Galicia o mércores, pola tarde, e o xoves, e tiveron unha repercusión mediática importante e inesperada. Co audio destas cuñas da campaña “Me dijo mi primo …” decidiuse elaborar uns vídeos para colgar na web do PSdeG en youtube e na web psdeg-psoe.tv.

Pero o bo desta campaña e do seu éxito é que foi ideada, creada e gravadas as cuñas de radio en dúas horas, e os vídeos tamén foron elaborados noutro par de horas, e todo cos medios propios e persoais do PSdeG. Carnota –especialmente-, Patricia –cos vídeos-, Eva e Diego foron os artífices de que en media xornada de traballo a campaña “Me dijo mi primo …” tivese unha repercusión en internet e en varios medios de relevancia.

Agora mesmo a páxina de youtube ten máis dez mil visitas, pero ademais o vídeo está en Público, El País, La Voz de Galicia, 20 minutos, Xornal, El Mundo, ADN, Terra, …; e saíu nos informativos de Telecinco e TVE. E das cuñas de radio falaron en sitios como a Cadena SER (Hora 14 e Hora 25), Punto Radio ou Radio Intereconomía; e sen esquecerme dalgúns blogs e espazos de internet como La Huella Digital, Meneame, Escolar noticias, Chuza, Loli Rodríguez, …

Que queredes que vos diga??. Creo que foi un éxito e estamos bastantes satisfeitos do traballo realizado, sobre todo se temos en conta –como vos dicía- que foi todo cos medios técnicos e humanos do PSdeG, polo que creo que queda demostrada a profesionalidade.

Máis vídeos:

octubre 26, 2007 at 2:36 pm 6 comentarios

Pechan Aduaneiros!!

aduaneiros.jpg

Non podo crelo, eu só pensei que esas cousas pasaban coa Familia Real e El Jueves, pero non en Galicia tamén acontecen eses atentados contra a liberdade de expresión. E por encima, quen promove isto é unha poetisa chamada Yolanda Castaño, que é máis coñecida polas súas aparicións no programa da TVG Cifras e Letras –que presenta Paco Lodeiro- que polos seus versos.Pois si, o avogado da Raiña da poesía envioulle unha carta aos Aduaneiros para que retirasen da súa web o deseño gráfico “Tu Quoque Iolanda?” e os comentarios a el adxuntos, baixo ameaza de demanda xudicial por delictos de inxurias con publicidade. Resulta incrible que sexa unha escritora a que censure e denuncie as creacións de outros artistas.

Pero esta denuncia non está sendo unha simple nova e, como non podía ser doutra forma, a rede estase a facer eco e moitos son as webs e os blogs que se están solidarizando con Aduaneiros:

Galicia Confidencial
Chuza
Vieiros
Meneame
Código Cero
GZNación

Plataforma Ártabra 21
A porta de prismos
Arredemo
Apocalipse do porco
As túas balas
Beliscos pequenos
O mundo desde un chimpín
Diario dum suevo
O cartafol de silencios
Modestoweb
Neorama dos quadrinhos
O quilombo
Travesías arcanas
Movemento polos dereitos civís
Chantos na chaira
Galpón de Breogán
Zero vacas

Seguramente as reaccións serán moitas máis.

Actualización (17-10; 16:30h.):

La Opinión de A Coruna
Bitácoras punto.com
Agal-GZ
Xornal

Andrés Milleiro
Ana Bande
A Dorfunteca
Apocalipse do porco
Choutos
Marcus
Opaco
Si home si
Unha leituga en apuros
Xornal Aberto
Paraxe do incordio
O ruído dos días
Praza do Rei
Islas Cies blog
Entrecomics
Jorge Dioni
Rompendo o silenzo

octubre 17, 2007 at 1:26 am 15 comentarios

Galicia sitio distinto


Non cabe dúbida de que somos os mellores (modestia aparte), e por iso temos que estar orgullosos de ser galegos.

A min gústame a campaña de Gadis de “vivamos como galegos”, e o vídeo esta moi logrado, aínda que seguramente aparecerán algúns patriotas da pandeireta para dicir que este anuncio non reflexa o verdadeiro sentimento da Galiza.

octubre 16, 2007 at 6:25 pm 1 comentario

Adeus ás gaivotas

O titular desta nova do Faro de Vigo ten moita coña.

El PP urge medidas para reducir la colonia de gaviotas en el barrio histórico

Eu, nesta ocasión, coincido cos do PP de Vigo, porque as gaivotas son moi molestas e moi porcas.

octubre 10, 2007 at 6:39 pm Deja un comentario

Entradas antiguas Entradas recientes


Calendario

septiembre 2019
L M X J V S D
« May    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

O meu Twitter

Estadísticas

Geo Visitors Map

De onde veñen?

Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons.