Outra folga de fame

Acabo de leer en La Voz de Galicia:

“Catro traballadores despedidos inician unha folga de fame subidos a un guindastre do porto de Vigo”.

Agora que van deixar marchar para o Aiún a Haidar, imaxínome que todo este séquito de buscadores de fotos e protagonismo sairán correndo para Vigo a apoiar a estes traballadores.

Uff!! como me gustaría ver a Rosa Díez colgada dun guindastre ao carón destes traballadores.

Lage, un amigo. Intervención no Congreso de A Coruña

Lage é un bo amigo meu, un moi bo amigo. Sempre o digo, é tan bo amigo que é o padriño de Nerea, a miña filla pequena.

Eu coñezo a Lage desde fai moitos anos, tiña el catorce e eu andaba polos vinte, e coincidimos en Xuventudes; por eso sempre o considerei coma un irmán. Digo todo esto, porque eu nunca cambiarei a amistade nin polo poder, nin por intereses e moito menos por medo. Eu hai que algo que respecto por encima de todo, e iso son os amigos de verdade.

En política coñeces a moita xente, convives e traballas con moitas persoas. Pero amigos só fas uns poucos, moi poucos; chéganche os dedos dunha man para contalos. Pero eu estou contento, porque no meu paso por este anaco da miña vida atopei a unha persoa como Lage, atopei a un AMIGO.

Estes vídeos que vos colgo aquí é a intervención de Lage no Congreso Provincial de A Coruña. Ese congreso no que dou o paso ao fronte e se presentou como candidato á Secretaría Xeral. Neste congreso Lage tivo unha intervención brillante, que lle saíu da alma; unha intervención na que se nota que cree, quere e respecta a este Partido e aos seus militantes e simpatizantes. Non gañou o congreso, eso xa todos o sabemos, pero gañou o respecto de moitas persoas que desde ese día saben que hai futuro, que hai esperanza, ilusión, esforzo, traballo, … pero que vos podo decir eu, non sería imparcial porque é AMIGO MEU

AM

Aminatou e o foco mediático

Desde logo que non vou a ser eu o que lle quite méritos –faltaría máis- a Aminatou Haidar. Hai que recoñecer que é unha loitadora, un exemplo a seguir para todos e todas.

Pero, eu creo que todo o asunto que está acontecendo agora estase a desmadrar u pouco, e penso que ocurre esto porque os medios de comunicación colocaron o seu foco informativo sobre Aminatou, e como non hai máis carnaza informativa fai que todo xire ao seu redor. Sen dúbida esto é moi bo para a causa saharaui que ela defende; e é un tremendo erro que está a cometer o pobo marroquí, xa que está a permitir que se fale en todo o mundo dun tema que a eles nada lles convén, e sobre todo que a están a convertir nunha mártir.

A min o que me sorprende de todos estes días –hoxe fai un mes- é a enorme popularidade adquirida por esta muller, que se convirteu nunha atracción na que non pasa un día na que non haxa político, actor, escritor ou famosillo que se achegue a Aminatou para sacarse unha foto ao seu carón. Nestes días vimos espectáculos tales como que os republicános pedían a intervención do Rey Juan Carlos ou a políticos como Rosa Díez –pouco amiga do protagonismo- que se convertía nunha especie de Isabel Gemio; en definitiva unha especie de esperpento mediático nalgúns casos.

Desgraciadamente os humanos temos unha memoria débil, e lembrámonos do que queremos en función de se nos interesa. E a min, dame moita pena que agora esta muller e causa pola que loita sexan portada de todos os informativos e todos debamos de ser solidarios. Pero tamén me lembro dun tal chaval de 25 anos, chamado Diego P.V. ao que todos quixemos linchar por ser o asesino e violador dunha nena de tres anos. Os medios de comunicación xulgárono e condenárono, e todos e todas lle fixemos seguidismo e aplaudiamos o linchamento público ao que foi sometido; pero despois demostrouse que non era certo e o asesinato resultara unha caida accidental e da violación non había probas. E Diego P.V. pasou das portadas ás colas dos programas, e ningún xornalista lle pediu perdón, e ningún político, actor, escritor ou famosillo se achegou a este xoven de 25 anos para solidarizarse con el polo dano que lle causaron. Quince días despois xa ninguén se lembra de Diego PV?.

Aínda que os casos son distintos, eu espero que a Aminatou Haidar non a deixen soa cando os medios de comunicación decida apagar o seu foco mediático, e os buscadores de protagonismo localicen outro branco sobre o que “revolotear”

AM

Cayo Lara e o Rey

Cayo Lara é o novo Coordinador de Izquierda Unida. E Izquierda Unida e esa coalición de partidos de tendencia republicana, entre o que se atopa o Partido Comunista, do que precisamente ven o seu Coordinador.

Cayo Lara é, segundo ten manifestado abertamente, un republicano convencido. Tan convencido, que nunha xuntanza co Rey Juan Carlos I lle trasladou os plans de IU para rematar coa monarquía. Si, si, díxolle ao propio monarca como pretendían que voltase a III República a España (por certo, ao enemigos nunca se lle desvelan os plans).

O motivo deste post non é que eu esté xirando cara a IU –nin moito menos-, a razón desta introducción sobre Cayo Lara e a Coalición que representa é para comentar unha nova que percorre hoxe todos os medios de comunicación, e na que o Coordinador de IU pídelle, mediante unha carta, ao Rey Juan Carlos I para que interveña e medie no caso de Aminetu Haidar.

Hai veces que me dá a sensación de que o mundo está ao revés. E esta ocasión é unha delas: Cayo Lara pedíndolle axuda ao Rey. Ver para crer!!

AM

Rajoy 2.0 ou Rajoy de la Calzada

Rajoy acaba de convertirse no maior defensor da liberdade en Internet; pero non en todos os sitios, só en España. Porque ademais, España non debe de ser Europa nin para o PP nin para Rajoy.

Resulta que fai a finais de novembro o PP votou a favor no Parlamento Europeo do chamado “Paquete Telecom”. Este controvertido conxunto de medidas (composto por dúas directivas e un regulamento), permite o corte de internet aos usuarios e usuarias que descarguen contidos ilegais desde o seu ordenador sin que sexa necesaria unha orde xudicial previa. A que esto vos soa familiar? Pois si, é a mesma medida que orixinou durante esta semana tanto revuelo na rede, e fóra dela.

O internauta Rajoy, quixo sumarse a toda esta cibermovida e está intentando a toda costa sacar tallada política, algo que por outra banda non é novo, xa que o intenta facer sempre. Pero, porque esta normativa vale para un sitio (Parlamento Europeo) e non para outro (España)? É algo que aínda Rajoy non contestou, porque está tan ocupado en actualizar o seu vídeoblog e en organizar xuntanzas cos gurús 2.0, que non foi capaz de atopar a resposta. Por certo, unha vez que esta normativa se aprobou no Parlamento Europeo, nun prazo non superior aos 18 meses deberase de aplicar en España.

O “blogger” Rajoy, non quixo deixar escapar a ocasión, e ata bromeu co asunto durante unha rolda de prensa en Las Palmas de Gran Canaria:

“Yo voy a colgar, con el permiso del presidente del Gobierno de Canarias, esta rueda de prensa en mi ‘blog’, a ver si me da tiempo, no vaya a ser que el señor Rodríguez Zapatero, antes, me cierre mi página y me genere un problema”.

Non cabe dúbida de que Rajoy é un cachondo, porque non hai máis que mirar o seu vídeoblog. E eu aproveito para pedirlle a Zapatero que enlace o vídeoblog á web do PSOE, á da Moncloa, e que o publiciten todo o que poidan, porque ver a Mariano nos vídeos que colgan non ten prezo. É máis gracioso que un “sketch” de Chiquito de la Calzada. Esa imaxe de Rajoy mirando á cámara de frente, ou rodeado de nenos e nenas mentras pasa a lengua polos beizos, paseando pola praia, … Rajoy 2.0 é un monstruo … da interpretación!! Que gran actor se perdiu. E cantos votos lle da ao PSOE. Grazas Mariano!!

AM

7 anos ás 7

Ela é especial, distinta. É cariñosa, porque sabe como camelar. Cando quere, é capaz de engancharse ao cuello e abrazarche e bicarche e dicirche canto che quere, e … como podes dicirlle que non, é imposible.

Pero tamén, cando quere, pode ser a máis caprichosa e a máis chorona, eu dígolle moitas veces que se houbese un campeonato de choróns, ela sería medallista.

Nerea é unha nena alegre, cunha capacidade enorme para facer amigos, para relacionarse, e para ligar. Si, si, para ligar!!. Segundo conta ela, xa tivo doce mozos, nunha ocasión chegou a ter dous ao mesmo tempo. Lembro un día que viñamos no coche Paula, ela e eu, e nos viña contando as súas aventuras e desventuras amorosas, e que a ela lle gustaba un tal Marco, que fora mozo dela pero que a deixara; Paula díxolle que a deixara porque lle pegaba, e ela toda seria di: “papá, le pegaba porque le gustaba”. Eu non sabía que facer, dábame a risa, pero púxenme serio e díxenlle que non se lle podía pegar a ninguén, pero lembro aínda a cara que puxo e a súa forma de dicilo.

Nerea é a alegría, a sinceridade, o cariño, … é a princesa. E onte estivo de cumple, onte ás 7 da tarde cumpleu sete anos. Onte foi o día da tarta, dos regalos, dos xogos, dos amigos; onte foi o seu día, no que ela é a protagonista, tal e como lle gusta.

F E L I C I D A D E S

Fotos do cumple en Flickr ou Facebook

AM

Igualdade real

Levo varios días dándolle voltas na cabeza a un post sobre a muller e a política. E non quero deixar pasar a ocasión, agora que teño algo de tempo, de dar a miña opinión sobre a representación femenina nos postos de responsabilidade, e máis despois de celebrarse o 76º aniversario do sufraxio femenino en España, ou da recente concentración de protesta das Eurodeputadas pola escasa presenza de mulleres nas institucións europeas.

Está claro que a política e o poder segue a ser machista e masculina. Os homes ocupan a meirande parte dos postos de poder e responsabilidade tanto nos partidos políticos coma nos gobernos e institucións; e, iso é algo incuestionable. Eu nunca fun un defensor acérrimo das cuotas nas candidaturas electorais, porque penso que as persoas que teñen que ir nas listas deben de ser as mellares e/ou as máis preparadas, independentemente de si son homes ou mulleres, heterosexuais ou gais, xóvenes ou vellos, guapas ou feos. Ben sei que esto é un sono, agora mesmo só é unha frase feita que soa moi ben, e que seguramente moitos dos nosos representantes din nos mítines ou en actos, pero á hora de elexir ou propoñer vanse a inclinar polo home, e apartar á muller.

Enfádame moitísmo que se poida chegar a eses extremos de machismo, ou de ignorancia e falla de responsabilidade; e, máis cando eso ocurre no meu Partido, que precisamente foi o que máis fixo en toda a historia de España pola igualdade de sexos e pola defensa da Muller. Pero, cando descendes á crúa realidade, ás diferentes delegacións da empresa matriz chamada PSOE, ves que non é así. É case imposible que unha muller sexa Secretaria Xeral, moi difícil que sexa Secretaria de Organización, …, pero case todas as secretarías de benestar social, ou asuntos sociais (o 95 %) están ocupadas polo sexo femenino. Digo eu que as féminas do PSdeG saberán de máis cousas que o benestar!!.

Pero, resulta aínda máis grave cando se escolle a unha muller para que ocupe postos “decorativos”, ou para saír na foto, out amén para rellenar e despois poder vender que se cumple a paridade. Se agora mesmo no noso país máis do cincuenta por cento da población é femenina, e as mulleres son porcentualmente e por bastante diferencia as que máis se licencian na universidade, é doado cegar á conclusión de que “habelas hainas” para ocupar cargos de importancia e de responsabilidade.

Pero, se todo isto me enfada terriblemente, o que realmente me pon de “mala hostia” –perdón pola expresión- é cando ves como as que enarbolan a bandeira da igualdade conseguen colocarse, e despois pechan a boca por medo a perder o seu status. E, por riba intentan non deixar destacar a ningunha outra por medo a perder o seu sitio, e só traballan bombardeando e boicoteando ás do seu mesmo sexo.

A igualdade é cousa de todos e de todas, porque vai en beneficio da sociedade que os mellores, sexan homes ou mulleres, ocupen os postos de responsabilidade.

AM

Os “Perros Ovejicidas” de El Correo

O de El Correo Gallego é como para facer un anecdotario de titulares, polo menos graciosos e orixinais. Se a semana pasada titulaban “La Policía esposa en el mercado de Amio a un octogenario con una oveja”, esta sorpréndennos co ataque duns cans “ovejecidas” que ademais deben de ser ateos, porque intimidaron ao cura.

O titular, que podedes ver na imaxe, di o seguinte: Los perros ‘ovejicidas’ de Figueiras huyen de nuevo e intimidan al cura

Vos valoraredes este soberbio titular, digno de estudio -e premio- dentro do mundo xornalístico e literario. Por certo, o adxetivo “ovejicida” non está contemplado no Diccionario da RAE, polo que estou pensando en crear un grupo no Facebook para que acepten este termo.

AM

Un “amor” especial

Non sei que é Toño. Se foi boa ou mala persoa. Se está vivo ou está morto. Pero o que si me imaxino é que contaba -ou conta- co cariño e o afecto dunhas “amigas” tan especiais que traballaron -ou traballan- neste negocio de hostelería e ocio nocturno coñecido como Bubus.

Está claro que esta amizade barata non lle debeu de saír ao tal Toño.

Esta pintada está na zona das Cacelas en Santiago de Compostela.

QM

Un pouco de historia

Foi polo ano 2000, nos mes de xullo, cando se celebrou o 35 Congreso Federal do PSOE no que os delegados e delegadas tiñas a difícil tarefa de elixir á persoa que ía a sentarse ao frente do Partido nos próximos anos.

Catro foron ás candidaturas presentadas: Rosa Díez, Matilde Fernández, José Bono e José Luis Rodríguez Zapatero. Pero dúas eran as que sonaban con máis forza, as que tiñan máis posibilidades; a do todopoderoso barón socialista, e Presidente de Castilla La Mancha, Pepe Bono; e, a dun xoven diputado leonés, Zapatero.

Todo indicaba que o presidente Bono ía a ser o novo Secretario Xeral do PSOE, sobretodo ao inicio da carreira precongresual. Bono era o gran favorito, e simbolizaba o poder, daquelas en decadencia no PSOE despois do varapau electoral, pero tamén simbolizaba a tranquilade e a moderación, a veteranía e a experiencia.

Pero despacio, e sin facer moito ruído xurdía a figura do xoven Deputado leonés, ao que moitos nin coñecían. Ese xoven, José Luis Rodríguez Zapatero, que se rodeou dun grupo de compañeiros e compañeiras que simbolizaban unha nova xeración de persoas con ganas de cambiar o Partido e as súas estruturas. Algúns vianos como un grupo de persoas irreverentes, con ambición política, e non os consideraban como un relevo axeitado, porque o que necesitaba o Partido nese momento era tranquilidade e estabilidade.

A prepotencia do candidato Bono, que ao xa creerse gañador, levouno nalgunha ocasión a cometer erros como a de presionar ou amenazar a Delegados e Delegadas, ou a representantes de Federacións; e chegou a vivirse un certo medo a posicionarse a favor doutro candidato que non fose el.

Os candidatos e candidatas visitaron as Federacións e Agrupacións presentando e explicando os seus proxectos para o Partido. Foi nesas visitas e nesas charlas cando o candidato Zapatero empezou realmente a chegar e a convencer aos compañeiros e compañeiras, principalmente porque despertaba e xeraba ilusión, e porque creía no que decía; e porque no fondo, a inmensa maioría do PSOE estaba convencida de que era necesario un cambio e quería ese cambio para poder volver a colocarse na liña de saída electoral con garantías de obter algo positivo.

Ao final, celebrouse o Congreso, e pasou algo inesperado, aínda que non sorpresivo, e o candidato Zapatero, o xoven irreverente leonés que tiña a desvergonza de enfrentarse ao aparato socialista que representaba o todopoderoso Bono, consigueu saír elixido Secretario Xeral por unha escasa diferencia de nove votos. E o tempo veu a demostrar que ás veces as apostas arriscadas, e os cambios son necesario e útiles. O candidato Zapatero convertiuse aos poucos anos no Presidente Zapatero, e o PSOE na primeira forza en España. E o resto da historia coñécemola todos e todas.

A que vén escribir hoxe sobre este anaco de historia do PSOE?. Pois a nada concreto, a que me apetece lembrar o que pasou fai algo máis de nove anos, a que un nunca pode estar convencido da victoria e actuar con prepotencia, a que ás veces –poucas- David gáñalle a Goliath, e que é bo reflexionar e saber o que queremos, e a onde queremos chegar e con quen.

AM