Un “amor” especial

Non sei que é Toño. Se foi boa ou mala persoa. Se está vivo ou está morto. Pero o que si me imaxino é que contaba -ou conta- co cariño e o afecto dunhas “amigas” tan especiais que traballaron -ou traballan- neste negocio de hostelería e ocio nocturno coñecido como Bubus.

Está claro que esta amizade barata non lle debeu de saír ao tal Toño.

Esta pintada está na zona das Cacelas en Santiago de Compostela.

QM

Un pouco de historia

Foi polo ano 2000, nos mes de xullo, cando se celebrou o 35 Congreso Federal do PSOE no que os delegados e delegadas tiñas a difícil tarefa de elixir á persoa que ía a sentarse ao frente do Partido nos próximos anos.

Catro foron ás candidaturas presentadas: Rosa Díez, Matilde Fernández, José Bono e José Luis Rodríguez Zapatero. Pero dúas eran as que sonaban con máis forza, as que tiñan máis posibilidades; a do todopoderoso barón socialista, e Presidente de Castilla La Mancha, Pepe Bono; e, a dun xoven diputado leonés, Zapatero.

Todo indicaba que o presidente Bono ía a ser o novo Secretario Xeral do PSOE, sobretodo ao inicio da carreira precongresual. Bono era o gran favorito, e simbolizaba o poder, daquelas en decadencia no PSOE despois do varapau electoral, pero tamén simbolizaba a tranquilade e a moderación, a veteranía e a experiencia.

Pero despacio, e sin facer moito ruído xurdía a figura do xoven Deputado leonés, ao que moitos nin coñecían. Ese xoven, José Luis Rodríguez Zapatero, que se rodeou dun grupo de compañeiros e compañeiras que simbolizaban unha nova xeración de persoas con ganas de cambiar o Partido e as súas estruturas. Algúns vianos como un grupo de persoas irreverentes, con ambición política, e non os consideraban como un relevo axeitado, porque o que necesitaba o Partido nese momento era tranquilidade e estabilidade.

A prepotencia do candidato Bono, que ao xa creerse gañador, levouno nalgunha ocasión a cometer erros como a de presionar ou amenazar a Delegados e Delegadas, ou a representantes de Federacións; e chegou a vivirse un certo medo a posicionarse a favor doutro candidato que non fose el.

Os candidatos e candidatas visitaron as Federacións e Agrupacións presentando e explicando os seus proxectos para o Partido. Foi nesas visitas e nesas charlas cando o candidato Zapatero empezou realmente a chegar e a convencer aos compañeiros e compañeiras, principalmente porque despertaba e xeraba ilusión, e porque creía no que decía; e porque no fondo, a inmensa maioría do PSOE estaba convencida de que era necesario un cambio e quería ese cambio para poder volver a colocarse na liña de saída electoral con garantías de obter algo positivo.

Ao final, celebrouse o Congreso, e pasou algo inesperado, aínda que non sorpresivo, e o candidato Zapatero, o xoven irreverente leonés que tiña a desvergonza de enfrentarse ao aparato socialista que representaba o todopoderoso Bono, consigueu saír elixido Secretario Xeral por unha escasa diferencia de nove votos. E o tempo veu a demostrar que ás veces as apostas arriscadas, e os cambios son necesario e útiles. O candidato Zapatero convertiuse aos poucos anos no Presidente Zapatero, e o PSOE na primeira forza en España. E o resto da historia coñécemola todos e todas.

A que vén escribir hoxe sobre este anaco de historia do PSOE?. Pois a nada concreto, a que me apetece lembrar o que pasou fai algo máis de nove anos, a que un nunca pode estar convencido da victoria e actuar con prepotencia, a que ás veces –poucas- David gáñalle a Goliath, e que é bo reflexionar e saber o que queremos, e a onde queremos chegar e con quen.

AM

A Policía, o vello e a ovella

Non é novo que El Correo Gallego titule ás veces as súas novas dunha maneira un tanto sensacionalista, e en ocasións de tal xeito que as novas levan a confusión, ou fai falla leelas varias veces para poder entendelas ben.

Nesta ocasión titula: “La Policía esposa en el mercado de Amio a un octogenario con una oveja”; e a verdade é que non de primeira lectura dá a impresión de que os esposan aos dous, ao vello e ao animal. Que farían os dous polo mercado para ter que intervir a Policía??, pregunteime.

Unha vez que se lee a nova en profundidade, xa se observa a realidade.

AM

Para darvos envexa

Xa as temos!!. Chegaron hoxe. Beeeeen!!.

Nada, que só quería darvos un pouquiño de envexa coas entradas para o concerto de Fito & Fitipaldis na Coruña. O día 20 de novembro actuará no Coliseum, e a verdade é que non me dá chegado o día. Si gústame moito a música de Fito, e sobretodo as súas letras, porque máis que cancións, é pura poesía.

Pois eso, que alá nos iremos Eva e eu o día 20 (DM), a pesares de que ao día seguinte é o Congreso de Ourense, e durmiremos pouco, pero como di miña nai: “O corpo as fai, o corpo as paga”.

Como despedida deixovos unha canción do novo disco. A canción titúlase “Catorce vidas son dos Gatos”, e para min é unha das mellores, a pesares de ser “tristorra”. Di cousas como esta:

“Que te traigan flores las mañanas
que no pases noches sin dormir
que el sueño se pose en tus pestañas
que uno de esos sueños me sueñe a mi”

Grazas. AM

É o momento moving

Levo varias semanas escoitando esta canción de Macaco; grupo que por certo non é dos meus favoritos, aínda que confésovos que esta canción ponme as pilas, cárgame de enerxía cada vez que a escoito.

Tamén, me trae lembrazas do pasado, daquel pasado -alá polo 2005- no que os socialistas decidimos movernos e saír á rúa, animar á xente, e movémonos, …, movémonos moito e ben e o resultado foi positivo.

Eu creo que agora tamén é o momento de moverse, de non quedarse quieto e conformarse, nen moito menos rendirse. As victorias hai que traballalas. Un antigo xefe, ao cal lle teño moito afecto e respecto, do que aprendín moito díxome unha vez: “O que queira algo ten que desexalo con forza, e estar confiado de que o vai conseguir. Se optas ou te presentas a algo e vas pensando na derrota, mellor que non vaias”. Pois eso mesmo.

Eu esta noite soñei na victoria, e confío nela. Así que toca moverse.

É o momento moving

AM

SPM

Non quería deixar pasar a ocasión de publicitar unha das últimas creación da Rúa do Pino. Trátase do boletín da Secretaría de Política Municipal ao que decidimos chamar SPM.

Este é un boletín co que pretendemos poñer en contacto e trasladar os feitos que realizan os compañeiros e compañeiras nos distintos concellos de Galicia; e, sobretodo que sexa un escaparate aberto á participación e á colaboración de todos e todas.

Espero que vos guste, e se non vos gusta que tamén o digades para poder melloralo entre todos e todas.

Podedes velo aquí.

AM

Canto tempo!!

Dios mío!!. Xa nin me lembro cando foi a última vez que entrei no blog. A verdade, é que o teño totalmente abandonado; non é que non escriba, é que nin entro a mirar como vai.

Imaxino que as visitas estarán polo chan, si alguén entra será por equivocación. Teño que volver a centrarme, en xeral; e volver a dedicarlle tempo ao blog: cambiarlle a imaxe, por exemplo; e escribir, escribir cousas. Antes, solía “pensar en blog”, leía, ou vía algo e pensaba: esto sírveme para o blog, ou, esto vai a gustar e ter moitas entradas. Pero agora, nin penso en blog, nin nada de nada.

Pero, non quero deixar pasar a ocasión de escribir algo hoxe, que é o día da Acción Blog (Blog Action Day), e ademais facer diante de todos e todas vós un propósito de emenda, que é o de dedicarlle máis tempo a esto da escritura cibernética.

Do cambio climático, permitirédesme que non escriba nada, sinxelamente porque non teño nin idea, pásame como a Rajoy, pero coa diferencia que eu non teño ningún primo que fale sobre iso; e, falando de Rajoy e o primo vou a deixarvos un vídeo co que o PSdeG triunfara en YouTube, e incluso chegara a saír nos informativos a nivel nacional. E aproveito para saúdar a Carnota, Patricia Falchi e Eva Tomé, que colaboraran na súa creación.

Que tempos aqueles!!!

AM

Súmate

As Xuventudes Socialistas de Galicia sacaron á rúa unha campaña á que chaman “Por un ensino sen ataduras. Súmate“.

Esta campaña conta cunha páxina web na que podedes asinar e sumarte á defensa dun ensino libre, público, de calidade. Dun ensino para todos e todas, sin recortes.

Eu xa me sumei. E ti??

A familia de ZP

Unha nova polémica xurde no Estado!!. Parece ser que o Presidente do goberno vai de viaxe oficial e leva con el ás fillas.

Na Voz de Galicia acaban puxeron unha enquisa para coñecer a opinión dos lectores en rede.

Eu acabo de participar, e deixarlle a miña opinión:

Eu creo que os/as Presidentes/as do goberno teñen que ser orfos, estar solteiros e renunciar á familia cando prometan o cargo.

Non é asumible para o estado que algún familiar do/a Presidente/a poida ir un domingo -ou outro día da semana- a xantar ou cear á Moncloa. A quen se lle ocorre que as fillas do Presidente ou a súa dona o acompañen nunha viaxe oficial??. É normal que leve aos asesores/as, escoltas, xefes de prensa, servizo médico, etc.; pero como vai levar á familia.

Que barbaridade!!!

AM

Nove anos de Festa

Un ano máis os e as socialistas de Galicia imos a celebrar a nosa Festa. E con este van nove edicións, nove anos.

Non quero facer unha lembranza dos orixes da nosa Festa, porque non quero quedar coma o avó que conta as súas batallitas, e ademais creo que nun post anterior xa fixen algo de historia.

O que si é certo, é que esta edición é distinta a todas as anteriores, distinta por moitas causas, por moitos motivos. As cousas cambiaron moito, tanto que xa case nada é igual. Pero seguiremos loitando e traballando, como non podía ser doutro xeito, para que a novena edición saia o mellor posible, e para que os compañeiros e compañeiras que asistan, marchen contentos para as súas casas.

Espero poder contarvos como foi, como saiu todo, e tamén que vós me contedes no que fallamos, onde cometemos os erros, que vos gustou máis, …; para que na décima edición, se seguimos por aquí, podamos mellorar. Aínda que si vos digo que ninca conseguiremos facer a Festa perfecta, sempre haberá algún erro.

AM